PLUK de dag! Een uitspraak die iedereen kent! Lukt het ook daadwerkelijk om zo te leven? Ik geniet van het moment en stort mezelf blij en onbezonnen in het dagelijkse avontuur. Juist niet op de automatische piloot leven. Stil staan bij wat ik doe en daar bewust van te genieten. 

En dan is het 4 februari 2020. Het is half een ’s nachts als ik wakker wordt en mezelf nietsvermoedend omdraai om mezelf weer lekker in te nestelen en mijn slaap en dromen te hervatten. Eric, mijn man, ligt met zijn gezicht naar mij gericht met zijn ogen open. Ik spoor hem aan te gaan slapen en merk direct dat hij niet bij bewustzijn is. Oei, wat is dit! Eerste reactie: snel wakker maken! Ik schud hem door elkaar en roep luid “wakker worden, wakken worden”. Geen reactie. Een soort van epileptische aanval volgt en dan een gorgelend geluid.. Shit!! Dit is foute boel! Ik ren naar beneden om mijn telefoon te pakken en 112 te bellen. Ik voel de paniek in mij opwellen en bedenk mezelf direct “dit kan en mag niet”. Ik moet scherp blijven! Alles doen wat nodig is. Ik zet de telefoon op de luidspreker en volg de instructie van de hulpverlener aan de andere kant van de lijn op. De angst golft door mijn lijf. Dan instrueert de hulpverlener mij om Eric van bed op de grond te laten vallen. Even een moment van twijfel… Is dit oké? Niet denken, gewoon doen! En hup, in een enkele seconde heb ik Eric op de grond liggen en start de reanimatie. In mijn hoofd zweven de gedachten in het rond. De angst, dit is niet echt, zo onwerkelijk… 

En dan ineens gebons op alle ramen en deuren. De hulpdiensten zijn gearriveerd.. Ik ren weer naar beneden op zoek naar een sleutel en open deur. Ik stel vast dat de politie als eerste ter plaatste is en ze rennen met de AED naar boven. Zij nemen het nu over van mij.  Even later zijn ook de ambulances aangekomen en ook zij rennen naar Eric om zich over hem te ontfermen. Ik kijk in het rond, mijn gedachten van links naar rechts schietend. Ik besluit nog even weg te blijven van de confronterende werkelijkheid en vast te gaan stellen waar onze beestjes zijn. Ik zoek paniekerig om mij heen. Uiteindelijk stel ik vast dat zowel de hond als de kat veilig zijn. Dan besluit ik dat ik Eric niet meer uit het oog ga verliezen. De hulpdiensten zijn aan het overleggen hoe ze Eric op de brancard gaan krijgen. De brandweer is opgeroepen, ze moeten hem waarschijnlijk uit het raam naar beneden gaan takelen. Uiteindelijk wordt er toch besloten om Eric in het soort van zak van de trap naar beneden te brengen. Binnen een half uur ligt Eric in de ambulance om naar het Amphia in Breda te worden gebracht. Ik mag niet bij hem in de ambulance. Er is geen plaats. Ik laat het ongewild over mij heen komen. Zeg nog wel dat ik dat niet fijn vind. 

Even later stap ik in bij de andere ambulance en we rijden achter Eric aan. Ik weet niet wat ik moet denken en wat ik moet voelen. Er gaat van alles door mij heen. Nu moet het toch goed komen… De chauffeur van de ambulance verteld me dat Eric zelfstandig ademde op het moment dat de ambulance vertrok naar het ziekenhuis. Ik denk: dat is goed nieuws! Het komt goed! Het volgende wat de chauffeur tegen mij zegt is “je hebt het goed gedaan, hoe dit ook gaat aflopen, je hebt het goed gedaan”. Daar mocht ik nooit aan twijfelen. Het eerste wat in mij opkomt is dat ik het raar vind dat hij dat tegen mij zegt. Alles gaat toch goed komen? Ik besluit dat ik toch alle ouders ga bellen. Ook zij spoeden zich naar het ziekenhuis. Bij de eerste hulp aangekomen, mag ik nog altijd niet bij Eric. Dit vind ik echt ontzettende vervelend. Hij is mijn alles en mijn ware, ik moet gewoon bij hem zijn, hem zien, hem voelen. Al is het maar om vast te stellen dat alles goed komt. 

Een ontzettend lieve vrouw van IC-patientenbetrekkingen haalt ons op bij de eerste hulp en neemt ons mee naar de afdeling Intensive Care. Hier is Eric naar toe gebracht en ze zijn bezig om hem te installeren op zijn kamer. Tot die tijd moet ik nog meer geduld opbrengen voordat ik bij hem mag. Dan komt de IC-arts om ons te informeren over wat er allemaal komen gaat. Zij verteld dat Eric in slaap gehouden gaat worden en zijn lichaam gaat gekoeld worden naar 34 graden. Vervolgens wordt dit dan 24 uur aangehouden. Dan wordt de lichaamstemperatuur weer teruggebracht naar de gebruikelijke temperatuur en zal de medicatie worden afgebouwd. Of en hoe hij wakker gaat worden is de grote vraag. Hier weet niemand antwoord op. Ik bedenk me meteen dat de komende dagen lang, slopend en spannend zullen worden. 

Dit is het dan… de grens tussen leven en dood… Het moment dat het er eigenlijk allemaal niet meer toe doet of juist wel. Dat alles onomkeerbaar is. De vraag die mij bezighoudt is wat wij als laatste tegen elkaar gezegd hebben. Ik moet vaststellen dat ik misschien wel niet zo bewust ben geweest van het moment. Vreselijk vind ik het dat alle vanzelfsprekendheden van het ene moment op het andere weg zijn. Met altijd die grote vraag erboven hangende: krijg ik de kans om het anders te doen of is dit wat het is en blijft. Het klopt niet, dit kan het niet zijn, schiet de hele tijd door mijn hoofd. 

Nu, op dit moment, kijken we samen terug op de meest intense beleving in ons leven. Ook kijken we samen vooruit en bedenken hoe we nog meer invulling kunnen en gaan geven aan het plukken van de dag. We prijzen ons gelukkig dat we onze toekomst samen kunnen voorzetten. Onbetaalbaar, wat een rijkdom! Ik wist het eigenlijk altijd al en ben me nu alleen maar meer bewust dat bewust genieten van elke dag en ieder moment zo ontzettend belangrijk is. Ik blijf doen wat ik leuk vind. Of het nu werk is of privé. Ik zorg dat er in iedere dag genoeg geluksmomenten zitten en beleef deze! Dit is waar het uiteindelijk om draait en waar het verschil gemaakt wordt! Ik stel niets meer uit tot morgen wat ik vandaag al kan doen!

Sta stil bij wat je doet en geniet daar bewust van! Dus herinner je gisteren om blijvend te leren, droom van morgen om successen te realiseren, leef vandaag om samen te genieten van ieder moment!

Dit is waar PLUK over gaat en voor staat!
En vertel eens… PLUK jij jouw dag?

Doe mee 22 Reacties

  • Els de Gans-Maliepaard schreef:

    Wat een mooi stuk, mijn man zei ‘ geniet, leef bewust, de toekomst is vandaag’. Ik gun jullie veel geluk met elkaar.

  • Renata Clarijs schreef:

    Wat ben je toch n toppertje Jesica, zo goed gehandeld! Wat we waarschijnlijk allemaal wel zouden doen in deze situatie. Maar je hebt gewoon jouw Eric hiermee gered, gelukkig!! En wat zijn we blij voor jullie want net wat je schrijft, dit kan niet en mag niet. Zo’n mooi en gelukkig koppel, jullie hebben nog zoveel te doen en samen te genieten! Hopelijk voor Eric n spoedig herstel en dat jullie nog n gelukkige mooie lange tijd met en van elkaar mogen genieten!

  • Christel schreef:

    Jezus Jessica, Eric had z’n engeltje gelukkig naast hem liggen Wat super heftig en wat fijn dat jullie samen de dag weer kunnen plukken. Geniet van elkaar en het leven. Dikke kus voor jullie beiden. Liefs Christel

  • Lisenka schreef:

    Absoluut..PLUK de dag!! Was zo blij om Eric weer met jullie hondje door de straat te zien lopen. Mooi stel, vol liefde..samen sterk

  • Jolanda schreef:

    Pff kippenvel
    Wat een kanjers zijn jullie en voor elkaar gemaakt .
    Jullie gaan dit zeker samen doen
    Dikke knuffel Jolanda

  • Marijke Staal schreef:

    Heel heftig wat jullie hebben meegemaakt. Gelukkig was jij er om Eric te redden. Ben heel blij dat Eric goed aan het herstellen is en hoop dat jullie nog lang van elkaar kunnen genieten!

  • Enid schreef:

    Wauw wat heb je deze intense ervaring mooi beschreven. Hoe bijzonder is het dat jij (on)bewust op dat ene moment wakker bent geworden om alleen dat te doen wat moest gebeuren. Iets om nooit te vergeten en met bewondering samen op terug te kijken. Blijf de dag samen plukken. Liefs, Enid

  • Liesbeth schreef:

    Wat een schokkend maar gelukkig ook goed afgelopen verhaal en wat heb je het goed verwoord! Ik schrik hier wel heel
    erg van……Eric was een tijd lang mijn collega en ik heb heel fijn met hem samen gewerkt en dan nu dit bizarre verhaal….
    Ik wens Eric heel veel beterschap en jullie samen heel veel geluk en liefde maar dat gaat helemaal goed komen als ik het zo
    lees! Hartelijke groeten, Liesbeth Merkx

  • Vivianne schreef:

    Wat heftig en wat heb je goed gehandeld! Samen sterk, veel beterschap. Gr, Vivianne

  • John feskens schreef:

    Met tranen in mijn ogen lees ik jouw verhaal .Eerst verdrietig daarna gelukkig.Ja zeker pluk de dag en een spoedig herstel toegewenst Eric en voor jou ook Jessica ondanks de goede afloop zul je ook dit allemaal moeten verwerken.Dikke kus John en Gea

  • Ad Mathijssen-Naalden schreef:

    Wat een achtbaan, kippenvel. Wat een verhaal, het zal vaak door je heen gaan als wat als……je bent een topper, en zelf zul je nu wel beseffen waarom die ambulance broeder dat heeft gezegd. Het leven aan een draadje. Knijp iedere dag maar in je handjes, en houd jullie geluk samen vast. Dat verdienen jullie! Heel veel beterschap voor Eric, en samen pluk de dag!! Dikke knuf

Laat een reactie achter